Κινηματογράφος: “Η μεγάλη ουτοπία” του Φώτου Λαμπρινού - Μια μεγάλη αποτυχία
Γράφει η Δήμητρα Κυρίλλου στην εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη
Η τελευταία ταινία - ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού καταπιάνεται με την Οκτωβριανή επανάσταση και συγκεκριμένα με τα πρώτα 17 της χρόνια, από το 1917 μέχρι τον λιμό του 1934. Στη χρονιά της εκατοστής επετείου του Οκτώβρη, θα μπορούσε να είναι μια θαυμάσια αφορμή για έναν φόρο τιμής στην επανάσταση και για συζήτηση πάνω στην πορεία και την έκβασή της. Δυστυχώς, αποτυγχάνει και οι λόγοι δεν είναι τεχνικοί.
Το αρχειακό υλικό είναι πλούσιο, από κινηματογραφικά έργα, από τα «Επίκαιρα» της εποχής, φωτογραφίες και διάφορες πηγές και η παρουσίασή του επιμελής και τακτοποιημένη, με γραμμική αφήγηση σε 18 τιτλοφορημένα κεφάλαια. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους καλλιτεχνικούς κανόνες αλλά στην ουσία, στην άποψη που εντέχνως προβάλλεται, η οποία συνιστά μια χοντροκομμένη υποτίμηση της επαναστατικής διαδικασίας του Οκτώβρη, ακυρώνοντας έτσι το στοίχημα που έχει βάλει σαν ταινία.
Διακρίναμε τα 18 κεφάλαια σε τρεις φάσεις: Άνοδος, Ουτοπία, Πτώση. Η ταινία αρχίζει ωραία, με τις γυναίκες της Πετρούπολης που ξεκίνησαν την επανάσταση τον Φλεβάρη του ‘17, απεργώντας για ψωμί και γάλα, μια απεργία που πράγματι κανένα πολιτικό κόμμα δεν είχε σχεδιάσει και μέσα σε λίγες μέρες μετατράπηκε σε γενικό ξεσηκωμό, ανέτρεψε το καθεστώς του τσάρου και έφερε μια διάδοχη κατάσταση με την προσωρινή κυβέρνηση. Σε ρυθμό fast forward παρακολουθούμε τις διαδηλώσεις και τους αγώνες της εργατικής τάξης, τις εξελίξεις του Απρίλη, την επιστροφή του Λένιν από την εξορία.
Πολύ σύντομα όμως, οι μάζες του κόσμου αποσύρονται από την οθόνη και την αφήγηση και το ντοκιμαντέρ αλματωδώς βρίσκεται στον Οκτώβρη, όπου ταχυδακτυλουργικά το κόμμα των Μπολσεβίκων αν και δεύτερη δύναμη στις εκλογές για τη Νέα Βουλή, φέρεται να χειραγωγεί την κατάσταση και την αδυναμία των αντιπάλων του με τέτοιο τρόπο, που βγαίνει κυρίαρχο. Μέχρι τον Γενάρη του ’18 διαλύει τη συντακτική συνέλευση και ανακηρύσσει την εξουσία των Σοβιέτ (τα οποία ελέγχει το ίδιο, όπως μας θυμίζει η φωνή του αφηγητή, Φ.Λαμπρινού).[...]
Ολόκληρη την κριτική θα την βρείτε ΕΔΩ
Γράφει η Δήμητρα Κυρίλλου στην εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη
Η τελευταία ταινία - ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού καταπιάνεται με την Οκτωβριανή επανάσταση και συγκεκριμένα με τα πρώτα 17 της χρόνια, από το 1917 μέχρι τον λιμό του 1934. Στη χρονιά της εκατοστής επετείου του Οκτώβρη, θα μπορούσε να είναι μια θαυμάσια αφορμή για έναν φόρο τιμής στην επανάσταση και για συζήτηση πάνω στην πορεία και την έκβασή της. Δυστυχώς, αποτυγχάνει και οι λόγοι δεν είναι τεχνικοί.
Το αρχειακό υλικό είναι πλούσιο, από κινηματογραφικά έργα, από τα «Επίκαιρα» της εποχής, φωτογραφίες και διάφορες πηγές και η παρουσίασή του επιμελής και τακτοποιημένη, με γραμμική αφήγηση σε 18 τιτλοφορημένα κεφάλαια. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους καλλιτεχνικούς κανόνες αλλά στην ουσία, στην άποψη που εντέχνως προβάλλεται, η οποία συνιστά μια χοντροκομμένη υποτίμηση της επαναστατικής διαδικασίας του Οκτώβρη, ακυρώνοντας έτσι το στοίχημα που έχει βάλει σαν ταινία.
Διακρίναμε τα 18 κεφάλαια σε τρεις φάσεις: Άνοδος, Ουτοπία, Πτώση. Η ταινία αρχίζει ωραία, με τις γυναίκες της Πετρούπολης που ξεκίνησαν την επανάσταση τον Φλεβάρη του ‘17, απεργώντας για ψωμί και γάλα, μια απεργία που πράγματι κανένα πολιτικό κόμμα δεν είχε σχεδιάσει και μέσα σε λίγες μέρες μετατράπηκε σε γενικό ξεσηκωμό, ανέτρεψε το καθεστώς του τσάρου και έφερε μια διάδοχη κατάσταση με την προσωρινή κυβέρνηση. Σε ρυθμό fast forward παρακολουθούμε τις διαδηλώσεις και τους αγώνες της εργατικής τάξης, τις εξελίξεις του Απρίλη, την επιστροφή του Λένιν από την εξορία.
Πολύ σύντομα όμως, οι μάζες του κόσμου αποσύρονται από την οθόνη και την αφήγηση και το ντοκιμαντέρ αλματωδώς βρίσκεται στον Οκτώβρη, όπου ταχυδακτυλουργικά το κόμμα των Μπολσεβίκων αν και δεύτερη δύναμη στις εκλογές για τη Νέα Βουλή, φέρεται να χειραγωγεί την κατάσταση και την αδυναμία των αντιπάλων του με τέτοιο τρόπο, που βγαίνει κυρίαρχο. Μέχρι τον Γενάρη του ’18 διαλύει τη συντακτική συνέλευση και ανακηρύσσει την εξουσία των Σοβιέτ (τα οποία ελέγχει το ίδιο, όπως μας θυμίζει η φωνή του αφηγητή, Φ.Λαμπρινού).[...]
Ολόκληρη την κριτική θα την βρείτε ΕΔΩ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου